خسته م از...(لحظه هاي کاغذي)
خسته ام از آرزوها ، آرزوهاي شعاري
شوق پرواز مجازي ، بالهاي استعاري



لحظه هاي کاغذي را، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بايگاني،زندگي هاي اداري



آفتاب زرد و غمگين ، پله هاي رو به پايين
سقفهاي سرد و سنگين ، آسمانهاي اجاري



با نگاهي سر شکسته،چشمهايي پينه بسته
خسته از درهاي بسته، خسته از چشم انتظاري



صندلي هاي خميده،ميزهاي صف کشيده
خنده هاي لب پريده ، گريه هاي اختياري



عصر جدول هاي خالي، پارک هاي اين حوالي
پرسه هاي بي خيالي، نيمکت هاي خماري



رو نوشت روزها را،روي هم سنجاق کردم:
شنبه هاي بي پناهي ، جمعه هاي بي قراري



عاقبت پرونده ام را،با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزي ، باد خواهد برد باري



روي ميز خالي من، صفحه ي باز حوادث
در ستون تسليتها ، نامي از ما يادگاري

بهار دلکش رسید و دل به جا نباشد
از آن که دلبر دمی به فکر ما نباشد

در این بهار ای صنم بیا و آشتی کن
که جنگ و کین با من حزین روا نباشد

صبحدم بلبل بر درخت گل به خنده می گفت
نازنینان را مه جبینان را وفا نباشد

اگر که با این دل حزین تو عهد و بستی
عزیز من با رقیب من چرا نشستی؟
چرا عزیزم دل مرا ز کینه خستی؟

سال نو مبارک

بی تو مردم، مردم

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کسی می گوید!؟

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی می شنوی، روی تو را

کاش می دیدم

شانه بالا زدنت را

بی قید

و تکان دادن دستت که

مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که

عجیب!

عاقبت مرد...!

 

(اگر می خواین به معما پاسخ بدین تا قبل از حل کردن به قسمت نظرات وارد نشین)

این معما از البرت انیشتین در قرن نوزدهم مطرح شده است.

وی اظهار داشته که ۹۸ درصد مردم جهان از حل این معما عاجزند.و معما به این شرح است:

در یک خیابان ۵ خانه با ۵ رنگ متفاوت وجود دارد.هریک از این خانه ها، یک نفر با ملیتی متفاوت از سایرین زندگی می کند.

این ۵ صاحبخانه نوشیدنی های متفاوت می نوشند،سیگار متفاوت می کشند و حیوان خانگی متفاوتی نگهداری می کنند.

می دانیم:
۱- انگلیسی در خانه قرمز زندگی می کند.

۲- مرد سوئدی یک سگ دارد.

۳- مرد دانمارکی چای می نوشد.

۴- خانه سبز رنگ در سمت چپ خانه سفید قرار دارد.

۵- صاحب خانه سبز قهوه می نوشد.

۶- شخصی که سیگار پال مال می کشد،پرنده پرورش می دهد.

۷- صاحب خانه زرد،سیگار دانهیل می کشد.

۸- مرد ساکن خانه وسط،شیر می نوشد.

۹- مرد نروژی در اولین خانه ساکن است.

۱۰- مردی که سیگار بلندز می کشد،همسایه مردی است که گربه نگه می دارد.

۱۱- مرد صاحب اسب،همسایه مردی است که سیگار  دانهیل می کشد.

۱۲- مردی که سیگار بلومستر می کشد،نوشابه می نوشد.

۱۳- مرد آلمانی سیگار پرینس می کشد.

۱۴- مرد نروژی همسایه خانه آبی می باشد.

۱۵- مردی که سیگار بلندز می کشد،همسایه ای دارد که آب می نوشد.

 

و اما سوال:

کدام یک از آنها در خانه ماهی نگهداری می کنند؟

----------------------------------------------------------

اگر موفق به حل شدین،لطفا جوابتون رو در نظرات برام بذارین و مدت زمان حل رو هم ذکر کنین،پس از اینکه اکثریت جواب دادند نتیجه شو بهتون خواهم گفت(با توجه به زمان)

(اینم بگم که ۵ دقیقه ای حل نمیشه)

موفق باشید

دلتنگیاتو بردار

به روی قلبم بذار

تکیه بده به شونم

تو این مسیر دشوار

 

اگه منو نمی خوای

حرف دلم رو گوش کن

فقط برای یک بار

بعدش خدا نگهدار

بعدش خدا نگهدار...

 

تنهایی خیلی سخته

وقتی چشام براهه

وقتی که شب سیاهه

وقتی بدون ماهه

 

تنهایی خیلی تلخه

وقتی که بی تو هستم

تنها می مونه دستم

با این دل شکستم

 

دلتنگیامو بردار

پیش خودت نگه دار

هروقت که تنها شدی

منو به یادت بیار

 

داری می ری نمی خوام

وقت تورو بگیرم

این حرف آخر من

دوست دارم..،

 

دوست دارم میمیرم...

 

تنهایی خیلی درده

اگه نیای تو خوابم

وقتی تو اضطرابم

تو هم ندی جوابم

 

تنهایی خیلی سرده

وقتی پیشم نباشی

آتیشم نباشی

بیدار می شم نباشی

تنهایی خیلی سردمه...

 

گرفتند بهر ماتم جان ما را

حریم غم دل درد آشنا را

مگر از بام هستی بر گرفتند

فروغ آفتاب هل عطی را

مگر در دامان محراب کشتند

امیر مو منان شیر خدا را

زمانه چشم دل بر بست

تا دید به خون خویش غلتان مرتضی را

به سنگ کفر تا پیمان شکستند

علی آیینه حق را شکستند

شرر در دامن ارض و سما ریخت

چون در خاک سیه خون خدا ریخت

غمی کز ماتمش در باغ جنت

سرشک خون ز چشم اولیا ریخت

علی کز ماتم او مجتبی سوخت

ز دیده خون شهید کربلا ریخت

به بام عرش زد جبریل فریاد

که دست حق علی از پای اوفتاد

به سنگ کفر تا پیمان شکستند

علی آیینه حق را شکستند

 

همیشه از زندگی گله مندیم ولی..

اگر در همین زمان زندگی از شما بپرسد:

((تو برای من چه کرده ای؟))

چه پاسخی خواهید داد؟

آرزوی کوتاه کردن راه،به شما سرعت نمی بخشد:

باید میان سخت گیری  و رحمت،
میان انضباط و سهل انگاری توازن برقرار نمود.

بدون تلاش هیچ چیز رخ نمی دهدحتی معجزه!
برای آنکه معجزه رخ دهد،ایمان لازم است،

برای ایمان داشتن باید حصار پیش داوری ها برچیده شود،

برای ویرانی حصارها،شهامت لازم است،

برای داشتن شهامت،غلبه بر خوف لازم است

و همینطور پیش می رود...

"از کتاب دومین مکتوب اثر پائولو کوئلیو"              

    

باز کن پنجرها را که نسیم

روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد

و بهار روی هر شاخه کنار هر برگ شمع روشن کرده است

خاک جان یافته است

تو چرا این همه دلتنگ شده ای؟

باز کن پنجرها را و بهاران را باور کن....

 

فریدون  مشیری  

 

                                                  مائده

                                                                    

 

    شد خزان گلشن آشنایی                                  بازم آتش به جان زد جدایی

عمر من ای گل طی شد بهر تو                         وز تو ندیدم جز بد عهدی و بی وفایی

با تو وفا کردم تا به تنم جان بود                          عشق و وفاداری با تو چه دارد سود

    آفت خرمن مهر و وفایی                                     نوگل گلشن جور و جفایی

                                         از دل سنگت آه

    دلم از غم خونین است                                           روش بختم اینست

       از جام غم مستم                                               دشمن می پرستم

                                              تا   هستم

  تو و مست از می به چمن        چون گل خندان            از مستی بر گریه من

بادگران در گلشن نوشی می                                   من زفراغت ناله کنم تا کی

 تو و می چون لاله کشیدنها                                    من و چون گل جامه دریدنها

                                       زرقیبان خواری دیدنها

    دلم از غم خون کردی                                            چه بگویم چون کردی

                                          دردم افزون کردی

  برو ای از مهرو وفا عاری                                           برو ای عاری ز وفاداری

                                که شکستی چون زلفت عهد مرا

    دریغ و درد از عمرم                                                که در وفایت طی شد

   ستم به یاران تا چند                                               جفا به عاشق تا کی

نمی کنی ای گل یکدم یادم                                که همچو اشک از چشمت افتادم

       تاکی بی تو بود                                                   از غم خون دل من

                                             آه از دل تو

گر چه زمحنت خوارم کردی                                     با غم و حسرت یارم کردی

                                            مهر تو دارم باز

بکن ای گل با من هر چه توانی ناز                                   هر چه توانی ناز

                                   کز عشقت میسوزم   باز

                                                                             

                                                                                                 رهی معیری

اوست باقی

آن گل که میان باغ جان است

                                    امشب به کنار ما نیامد

ای رونق مطربان همین گو 

                                  کان رونق کار ما  نیامد

آرام مده تو نای و دف را

                                 کآرام و قرار ما نیامد

 به یاد استاد عزیزم 

روحش شاد ٬ یادش تا همیشه گرامی

                                                                                                                     

طي شد اين عمر تو داني به چه سان

 

                          پوچ بس تند چنان باد دهان

 

                                         همه تقصير من است اين

 

                                                   که خود مي دانم که نکردم فکري،

 

                                                                         که تعمق ننمودم روزي

 

ساعتي يا آني که چه سان مي گذرد عمر گران

 

                              کودکي رفت به بازي به فراغت به نشاط

 

                                                      فارغ از نيک و بد و مرگ و حيات .

 

همه گفتند کنون تا بچه است

 

                             بگذاريد بخندد شادان

 

                                           که پس از دگرش فرصت خنديدن نيست.

 

                                                                                      بايدش ناليدن

 

من نپرسيدم هيچ که پس از اين ز چه رو نتوان خنديدن

 

                                                        نتوان فارغ و وارسته ز غم

 

                                                                              همه شادي ديدن .

 

همچو مرغي آزاد هر زمان بال گشادن

 

                           سر هر بام که شد خوابيدن

 

                                        من نپرسيدم هيچ که پس از اين

 

                                               ز چه رو بايدم ناليدن ( هيچ کس نيز نگفت )

 

زندگي چيست چرا مي آييم بعد از اين چند صباح ،

 

                                به چه سان بايد رفت ، به کجا بايد رفت

 

                                                        با کدامين توشه به سفر بايد رفت .

 

نوجواني سپري گشت به بازي به فراغت به نشاط

 

                                فارغ از نيک و بد و مرگ و حيات

 

                                                    بعد از آن باز نفهميدم من ،

 

                                                                     که چه سان عمر گذشت

 

ليک گفتند همه ، که جوان است هنوز

 

                   بگذاريد جواني بکند ، بهره از عمر برد

 

                                                       کامروايي بکند

 

                                                            بگذاريد که خوش باشد و مست

 

بعد از اين باز وِرا عمري هست

 

               يک نفر بانگ برآورد که

 

                        او از هم اکنون بايد فکر آينده کند

 

                                           ديگري آوا داد که چو فردا بشود فکر فردا بکند

 

سومي گفت همانگونه که ديروزش رفت

 

                                  بگذرد امروزش ، همچنين فردايش

 

                                                                با همه اين احوال

 

من نپرسيدم هيچ که چه سان عمر گذشت

 

                            من نپرسيدم هيچ به چه ترتيب جواني بگذشت

 

آن همه قدرت و نيروي عظيم

 

                به چه ره مصرف گشت

 

                          نه تفکر ، نه تعمق ، نه انديشه دمي

 

                                     عمر بگذشت به بي حاصلي و مسخرگي

 

                                                                به تواني که ز کف دادم مفت

 

من نفهميدم و کس هيچ مرا نيز نگفت

 

                   قدرت عهد شباب مي توانست مرا

 

                                                تا به خدا پيش برد

 

                                                          ليک بيهوده تلف گشت جواني هيهات

 

آن کساني که نمي دانستند زندگي يعني چه راهنمايم بودند

 

                    عمرشان طي مي گشت بيخود و بيهوده ، و مرا مي گفتند

 

                                                                                    که چو آنها باشم

 

که چو آنها دايم فکر خوردن باشم

 

                  فکر گشتن باشم ، فکر تأمين معاش ، فکر ثروت باشم

 

                                                فکر يک زندگي بي جنجال ، فکر همسر باشم

 

کس مرا هيچ نگفت

 

    زندگي خوردن نيست ، زندگي گشتن نيست

 

                          زندگــي داشتــن همســر نيست

 

                                  زندگاني کردن فکر خود بودن و غافل ز جهان بودن نيست

 

اي صد افسوس که چون عمر گذشت

 

                              معني اش مي فهمم

 

                                                 حال مي پندارم

 

                                                       هدف از زيستن اين است رفيق ،

 

من شدم خلق که با عزمي جزم

 

               پاي از بند هواها گسلم

 

                        پاي در راه حقايق بنهم

 

                                      بـا دلـي آســوده

 

                                            فارغ از شهوت و آز و حسد و کينه و بغض

 

                                                              مملو از عشق و جوانمردي و زهد

 

در ره کشف حقايق کوشم

 

           شربت جرأت و اميد و شهامت نوشم

 

                              زره جنگ براي حق و ناحق پوشم

 

                                                آنچه آموخته ام بر دگران نيز نکو آموزم

 

شمع راه دگران گردم و با شعله خويش

 

           ره نمايم به همه ، گرچه سر و پا سوزم

 

                               من شدم خلق که مثمر باشم

 

                                              نه چنين زائد و بي جوش و خروش

 

                                                               عمر بر باد به حسرت خاموش

 

اي صد افسوس که چون عمر گذشت

 

                                     معني اش مي فهمم

 

                                            کاين سه روز از عمرم به چه ترتيب گذشت

 

کودکي بي حاصل ، نوجواني باطل

 

                   وقت پيري غافل ، به زباني ديگر

 

                             کودکي در غفلت ، نوجواني شهوت ، در کهولت حسرت

 

 

                                                               « دکتر علي شريعتي »

 

در ميان من و تو فاصله هاست
گاه مي انديشم
-ميتواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري
تو توانايي بخشش داري
دستهاي تو توانايي آن را دارد
-که مرا زندگاني بخشد
چشمهاي تو به من ميبخشد
شور عشق و مستي
و تو چون مصرع شعري زيبا
سطر برجسته اي از زندگي من هستي
دفتر عمر مرا ، با وجود تو شکوهي ديگر
رونقي ديگر هست من با اميد مهر تو پيوسته زيستم
بعد از تو ؟ اين مباد كه بعد از تو نيستم
بعد از تو آفتاب سياه است
ديگر مرا به خلوت خاص تو راه نيست
بعد از تو
در آسمان زندگيم مهر و ماه نيست
بعد از من آسمان آبي است
آبي مثل هميشه
آبي

ميتواني تو به من زندگاني بخشي
يا بگيري از من آنچه را ميبخشي!

 

 

يک روز بعد از ظهر وقتي اسميت داشت از کار برميگشت خانه، سر راه زن مسني را ديد که ماشينش خراب شده و ترسان توي برف ايستاده بود .اون زن براي او دست تکان داد تا متوقف شود. اسميت پياده شد و خودشو معرفي کرد و گفت من اومدم کمکتون کنم. زن گفت صدها ماشين از جلوي من رد شدند ولي کسي نايستاد، اين واقعا لطف شماست .وقتي که او لاستيک رو عوض کرد و درب صندوق عقب رو بست و آماده رفتن شد, زن پرسيد:" من چقدر بايد بپردازم؟" و او به زن چنين گفت: " شما هيچ بدهي به من نداريد. من هم در اين چنين شرايطي بوده ام. و روزي يکنفر هم به من کمک کرد¸همونطور که من به شما کمک کردم. اگر تو واقعا مي خواهي که بدهيت رو به من بپردازي¸بايد اين کار رو بکني. نگذار زنجير عشق به تو ختم بشه!" چند مايل جلوتر زن کافه کوچکي رو ديد و رفت تو تا چيزي بخوره و بعد راهشو ادامه بده ولي نتونست بي توجه از لبخند شيرين زن پيشخدمتي بگذره که مي بايست هشت ماهه باردار باشه و از خستگي روي پا بند نبود. . او داستان زندگي پيشخدمت رو نمي دانست¸واحتمالا هيچ گاه هم نخواهد فهميد. وقتي که پيشخدمت رفت تا بقيه صد دلار شو بياره ، زن از در بيرون رفته بود ، درحاليکه بر روي دستمال سفره يادداشتي رو باقي گذاشته بود. وقتي پيشخدمت نوشته زن رو مي خوند اشک در چشمانش جمع شده بود.در يادداشت چنين نوشته بود:" شما هيچ بدهي به من نداريد. من هم در اين چنين شرايطي بوده ام. و روزي يکنفر هم به من کمک کرد،همونطور که من به شما کمک کردم. اگر تو واقعا مي خواهي که بدهيت رو به من بپردازي،بايد اين کار رو بکني. نگذار زنجير عشق به تو ختم بشه!". همان شب وقتي زن پيشخدمت از سرکار به خونه رفت در حاليکه به اون پول و يادداشت زن فکر ميکرد به شوهرش گفت :"دوستت دارم اسميت همه چيز داره درست ميشه."

 

 

والنتاین (26 بهمن) یا سپندار مذگان (29 بهمن)

در سده سوم میلادی که برابر با آغاز شاهنشاهی ساسانی در ایران، در روم باستان فرمانروایی بوده است بنام کلودیوس دوم. کلودیوس باورهای شگفتی داشته است، برای نمونه سربازی خوب خواهد جنگید که زن نگرفته باشد. از این رو زناشویی را برای سربازان امپراتوری روم بازداشته می کند.کلودیوس به اندازه ای سنگدل وفرمانش به اندازه ای بی چون و چرا بود که هیچ کس یارای یاری به زناشویی سربازان را نداشت.ولی کشیشی به نام والنتیوس(والنتاین)،پنهانی عقد سربازان رومی را با دختران دلخواهشان جاری می کرد.کلودیوس دوم از این رخداد آگاه می شود و دستور می دهد که والنتاین را به زندان بیندازند. والنتاین در زندان دلداده دختر زندانبان می شود. سرانجام کشیش به جرم جاری کردن عقد دلدادگان، با دلی عاشق به دار آویخته می شود...بنابراین او را به نام فدایی وشهید راه عشق می دانند و از آن زمان نمادی می شود برای عشق!"
ولی کمتر کسی است که بداند در ایران باستان، نه چون رومیان از سه سده پس از زادروز، که از بیست سده پیش از زادروز، روزی به نام روز عشق بوده است!
شنیدنی است بدانید که این روز در سالنمای کنونی ایرانی برابر است با 29 بهمن، یا تنها 3 روز پس از والنتاین فرنگی! این روز "سپندار مذگان" یا "اسفندار مذگان" نام داشته است. فلسفه بزرگداشت این روز با نام "روز عشق" به این گونه بوده است که در ایران باستان هر ماه را سی روز می شمردند و افزون بر اینکه ماه ها نام داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند. برای نمونه روز نخست "روز اهورا مزدا"، روز دوم، روز بهمن ( تندرستی، اندیشه) که نخستین صفت خداوند است، روز سوم اردیبهشت "بهترین راستی و پاکی" که باز ویژه خداوند است، روز چهارم شهریور "شاهی و فرمانروایی آرمانی" که ویژه خداوند است و روز پنجم "سپندار مذ" بوده است. سپندار مذ فرنام ملی زمین است، یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی و گذشت به همه عشق می ورزد. زشت و زیبا را به یک چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می دهد. از این روی در فرهنگ باستان اسپندار مذگان را نماد عشق می پنداشتند. در هر ماه، یک بار، نام روز و ماه یکی می شده است که در همان روز که نامش با نام ماه همزمان می شد، جشنی برپا می داشتند به فراخور نام آن روز و ماه. برای نمونه شانزدهمین روز هر ماه مهر نام داشت و که در ماه مهر، "مهرگان" فرنام می گرفت. همین طور روز پنجم هر ماه سپندار مذ یا اسفندار مذ نام داشت که در ماه دوازدهم سال که آن هم اسفندار مذ نام داشت، جشنی با همین نام می گرفتند.
سپندار مذگان جشن زمین و گرامیداشت عشق است که هر دو در کنار هم می نشینند. در این روز زنان به شوهران خود با مهر ارمغان می دادند. مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده، به آنها ارمغان داده و از آنها فرمانبرداری می کردند. برخی نیز روز مادر و زن را به نشانه زایش و مهربانی زمین در این روز می دانند.
مردم ایران از آن میان مردم هایی است که زندگی اش با جشن و شادمانی پیوند فراوانی داشته است، به فراخور های گوناگون جشن می گرفتند و با سرور و شادمانی روزگار می گذرانده اند. این جشن ها نشان دهنده فرهنگ، روش زندگی، خوی، فلسفه زندگی و رویهمرفته جهان بینی ایرانیان باستان است. از آنجایی که ما با فرهنگ باستانی خود ناآشناییم شکوه و زیبایی این فرهنگ با ما بیگانه شده است.
شاید هنوز دیر نشده باشد که روز عشق را از 26 بهمن (Valentine) به 29 بهمن (سپندار مذگان ایرانیان باستان) برگردانیم...

چرا سپندار مذگان در روز پنجم اسفندماه نیست؟

زیرا در گذشته ایرانیان 12 ماه 30 روزه داشتند و 5 روز را نیز افزودن بر آن 12 ماه در سالشمار خود داشته اند. بنابراین روز پنجم اسفند(سپندار مذگان)، با روز 335 از سال یا 29 بهمن در سالشمار کنونی ایرانیان برابر است.

برگرفته از تار نگار آتشکده

 

یاد آن روز که سهراب گفت:

"آب را گل نکنیم،در فرو دست انگار کفتری می خورد آب"

من کنار برکه کفتری دیدم آب خون می خورد

سره ای دیدم،پر خود می شست

نه به آب لب جوی

سره ی بیچاره،

غوطه ور در خون،

دست درویش دگر خرده نانی که ندارد به کنار

دست او

از سرما،روی دست افتاده

زن زیبایی نیست که بیاید لب رود

کوزه را پر کند و برگردد

زن زیبا کنون

در به در،پی یک لقمه ی نان

و هم اکنون نه گوارا این آب نه زلال است این رود

مردم بالادست نه صفایی دارند

نه به اندازه ی یک نقطه کوچک عشقی

چه دهی آنجا بود

کوچه باغش پر موسیقی

سالیانی پیش تر،مردم سر رود

آب را می فهمیدند

رفت از خاطره ها

قصه زندگی آب روان

سهراب،بعد تو آب را گل کردند...!

M.Kh

شب بود و ماه واختر و شمع و من و خیال

خواب از سرم به نغمه مرغی پریده بود

در گوشه اتاق فرورفته در سکوت

رویای عمر رفته مرا پیش دیده بود

در عالم خیال به به چشم امدم پدر

کز رنج چون کمان قد  سروش خمیده بود

موی سیاه او شده سپیده از افق شب دمیده بود

از خود برون شدم به تماشای روی او

کی لذت وصال بدین حد رسیده بود

دستی کشید بر سر و رویم به لطف و مهر

یک سال می گذشت پسر را ندیده بود

یاد امدم که در دل شبها هزار بار

دست نوازشم به سرور کشیده بود

چون محو شد خیال پدر از نظر مرا

اشکی به گونه زردم چکیده بود

 

گل شکفته !

خداحافظ اگز چه لحظه دیدارت شروع وسوسه در من به نام

دیدن و چیدن بود.

من و تو ان دو خطیم اری موازیان به ناچاری

که هر دو باورمان ز اغاز به یکدیگر رسیدن بود.

شراب خواستم و عمرم شرنگ ریخت به کام من

فریبکار دغل پیشه بهانه اش نشنیدن بود.

   

 نمی توان با یک دل دو عشق را از گردنه ها گذراند

 

                                                       (هرزگان می توانند )

 

  یکی از دلها –عاشق ترین- باید بمیرد  

                                                       (هرزگان نمی دانند)

 

  [شاید راه دیگری باشد]

 

  تو می گویی:

 

  می توان به غریزه سازش بازگشت

 

  کبک سفید در زمستان قطبی

 

  "بوآ"ی سبز بر درختان جنگلی

 

  آهو بره خالدار میان بهار گرمسیری

 

                                           (شیادان می توانند)

 

  [شاید راه دیگری هم باشد]

 

  من می گویم:

 

  نامی تازه برایت بر می گیزینم

 

       که من بدانم و توفقط

 

  نامی که از میان برگهای شعر من پر بکشد

 

  چهچهی بزند یا سوتی بلند

 

  عشوه ای بگشاید به شکفتن غنچه وار

 

  اشکی از عذار فرو چکاند

 

  و هر کس گمان کند که مخاطب اوست

 

  اما فقط من و تو یقین کنیم...

 

                                          (عاشقان می توانند)

 

  نمی توان با یک دل دو عشق را از گردنه ها گذراند

 

  اگر می خواهی بمیرم

 

  خنجر و فنجان زهر را دور انداز

 

  لبخندی بخلان در جانم

 

  یا انگشتی بگذار بر لبانم

 

  همین!

                                              منوچهر آتشی

 

 

^^^^^^^^^^^^^^^^#####^^^^####^^^^^^
^^^^^^^^^^^^^^#^#^#^^^^#^^^^^#^^^^^
^^^^^^^^^^^^^#^#^^#^^#^^^^^#^^#^^^^
^^^^^^^^^^^^^#^#^#^#^#^^^##^^^#^^^^
^^^^^^#^^^^^#^^^#^#^#^####^^^#^^^^^
^^^^^^##^^^^#^^^#^#^^^^#^^^#^#^^^^^
^^^^^^###^^^^#^^^#^#^^^#^^#^^^#^^^^
^^^^^^#####^^^#^^#^^#^^##^^^^^#^^^^
^^^^^^^#####^^^############^^##^^^^
^^^^^^^^^^##^^^^##^^^^######^^^^^^^
^^^^^^^^^^^##^^###^####^^^^^^^^^^^^
^^^^^^^^^^^#####^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
^^^^^^^^^^###^^^^####^^^^^^^^^^^^^^
^^^^^^^^^##^^^^^^^#####^^^^^^^^^^^^
^^^^^^^^##^^^^^^^^^^####^^^^^^^^^^^
^^^^^^^##^^^^^^^^^^^^###^^^^^^^^^^^

 

          **                        
  **                               
     *     *        *   *      *   
*    *     *    * * *  * *      *  
*    *     *    * * *  * *   *  *  
 **** ***** **** * *   ***   ***   
                         *         
                      ***           
                                 
                    *              
                    *              
      **      *     *      *       
     *  *     *     *       *      
     *   *    *     *    *  *      
      ****    *     *    ***       
     *        *                    
     *     ***                      
     *                             

 

 

ببــــار ای بارون ببـــار

با دلـُم گریه کن خون ببار

در شبهای تیره چون زلف یار

بهر لیلی چو مجنون ببار

دلا خون شو خون ببار

 بر کوه و دشت و هامون ببار

 بسرخی لبهای سرخ یار

 بیاد عاشقای این دیار

 

  دلم برای کسی تنگ است

  که آفتاب صداقت را

  به میهمانی گلهای باغ می آورد

  و گیسوان بلندش را

به بادها می داد

  و دستهای سپیدش را

به آب می بخشید

******

  دلم برای کسی تنگ است

  که چشمهای قشنگش را

  به عمق آبی دریای واژگون می دوخت

  و شعرهای خوشی چون پرندگان می خواند

******

  دلم برای کسی تنگ است

  که همچو کودک معصومی

  دلش برای دلم می سوخت

  و مهربانی را

نثار من می کرد

*****

  دلم برای کسی تنگ است

  که تا شمال ترین ِ شمال

  و در جنوب ترین ِ جنوب

  همیشه در همه جا

آه با که بتوان گفت

  که بود با من و

پیوسته نیز بی من بود

  و کار من ز فراقش فغان و شیون بود

*****

  کسی که بی من ماند

  کسی که با من نیست

  کسی ...

دگر کافیست 

 

گاهی وقتا با خودم فکر می کنم

اساسا این ادم فلسفه افرینشش تو چیه؟!

ما آدمها تو زندگی دنبال چی می گردیم؟!

حداقل با همه اختلافاتی که داریم یه چیزی برامون مشترکه

از هرکسی بپرسی،میگه:
خوشبختی!!!

ولی خوشبختی برای هر کس یه معنا داره
پول؟علم؟شهرت؟ارامش؟

یا هر چیزی که بشه لااقل اسم خوشبختی روش گذاشت!

یادمه تو مدرسه همیشه موضوع انشاء این بود که

علم بهتر است یا  ثروت؟

هر کی میومد انشاشو می خوند محکم می گفت

علم!

"علما میراث پیامبرانند" و کفر و ...

هیچکس نگفت ثروت

(شاید چون کسی از پول کتاب و شهریه دانشگاه ازاد برای کسب علم خبر نداشت!!)

هیچکس نگفت عشق،آرامش،سلامتی،دلی خوش و ...

واقعا هم دل خوش سیری چند...؟!

شاید بهتر بود موضوع انشا رو عوض می کردند

شایدم بچه بودیم و انشاهامونو بابامون می گفت

یه آفرین زورکی از معلم می شنیدیم و احساس غرور می کردیم

و باورمون می شد که بله

علم حرف نداره!

از هرکیم می پرسیدیم هم بدون هیچ مکثی تصدیق میکرد!
ولی آیا خواستیم بدونیم که چیزای دیگری هم هست؟؟

مثلا همین عشق که هر کی الان حرفشو بزنه،می گن

بابا فلانی مجنونه

یا بذار در کوزه ابشو بخور و ازین حرفا

فکر زندگیت باش بیچاره و ...

خلاصه قصه شده!
بگذریم من خودم  فکر می کنم ادما از روی عشق و برای عشق آفریده شدند

همون عشق متعالی که خدا تو ذات همه گذاشته بی کم و کسر

که نه به رنگ پوسته و نه به قیافه و ثروت

ولی آیا تا بحال بهش  فکر کردیم؟؟
این عشق همونیه که رو طاقچه فراموشی خاک خورده!

شایدم تقصیر ما نبوده

از بچگی افکار و اعتقادات بهمون با همون واکسن ها تزریق شده!

بزرگترم که شدیم دیگه وقتمون پره واسه فکرکردن بهش

خلاصه هیچکس با فطرت خودش دنبالش نبوده چون بطور کاذب اشباع شده و فکر می کنه فطرتش کامله

ولی همه ادما بدون استثنا عاشقند

مثلا یکی عاشق چیزای دنیاییه مثل ثروت و علم و ۱۰۰ قلم مورد دیگه

یکی عشق واقعی زمینیه (به قول سهراب عاشقی یعنی دچار...)

عشق مادر به فرزندش که همیشه پاکه (پشت یه تاکسیه خوندم "قربون اشک بی منت مادر"!)

اخریشم عشق الهی که خاک خورده بود!

کمتر کسی پیدا میشه بگه من عاشق زندگیم هستم(البته این با جون عزیزی فرق داره)

ما دیگه کم کم داریم قدر زندگی رو فراموش می کنیم

هر روز زندگی رو ماشینی تر و سردترش می کنیم

چون حالا دیگه ثروت مهمه و بس...!

اینو اون معلمیم که بعد انشا بهمون آفرین گفت هم می دونست!

ثروتی که ازش میشه به همه چی رسید که الان علم و عشق هم جزوشه!
روزبه روزم داریم بی احساس تر و سنگدل تر میشیم

شاید ادما یواش یواش دارن خدا رو فراموش می کنن!

حضرت علی (ع) با همه عظمت و کرم و مردونگیش همیشه از خدا می خواست

که حتی یه لحظه حضرت رو به خودش واگذار نکنه!
حالاببینین ما کجائیم!؟

خدایش یه روزحساب کنیم،ببینیم

تو یه روز،چند تا دلو می شکونیم؟

چندبار از دیگران غیبت و نفرین می کنیم؟ (قابل توجه خانما!!)

چند دفعه حق رو نا حق کردیم؟

و مهمتر از همه آیا یاد خودمون و خدامون اصلا هستیم؟

اگه کارنامه یه روزمونو ببینیم باورمون نمیشه

از خومون بدمون میاد،این همه گناه تو یه روز فقط!!

خدا واقعا آخر عاقبت مارو بخیر کنه...!
اگرچه انسانیت از زمان هابیل و قابیل مرده بود،
ولی هنوزم هر یه مدت یه بار یه ادم زائیده میشه

و اینو امید میده که خدا هنوز به اشرف مخلوقاتش نظر داره و مراقبشه

پس اشکال از ماست

اگر کمی بیشتر تو خودمون فکر کنیم...

مسافر

در انزوای سکوتي اسير اندوهم

پرنده اي نگذشت از کوير اندوهم

به افتاب چه حاجت ؟که فصل پاييز است

چو برگ همسفر مرگ و مير اندوهم

اگر چه مزده فصل بهار دهمت

گل يخ ام همه سردسير اندوهم

چه راست گفت به سرو بلند نيلوفر

ز کجروي است که در ابگير اندوهم

مرا به ياد نمي اوري و حق داري

نمي شناسيم اي دوست ؟پير اندوهم

دو سطر اشک نوشتم کسي نمي خواند

تو هم دو خط بنويس  اه زير اندوهم

محمد عباسي کهن

گاهی تصور می کنم

یک اسمان ابی ام

سر شار از پرواز و پر

لبریز از شادی ام

گاهی تصور می کنم

یک کره سخت و سنگی ام

از این همه دوری و غم

لبریز از دلتنگی ام

وقتی تو را در خانه قلبم ثصور می کنم

یک دفتر صد برگ را

با یاد تو پر می کنم

مشق شبم را یاد تو

یک شعر زیبا می کند

چشمان تو شعر مرا

در کوچه پیدا می کند

 

در وصل هم ز عشق تو ای گل در اتشم

عاشق نگشته ای که ببینی چه می کشم

با عقل اب عشق به یک جو نمی رود

بیچاره من که ساخته از اب و اتشم

دیشب سرم به بالش ناز  وصال و باز

صبح است وسیل اشک به خود نشسته باشم

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست

عمری است در هوای تو می سوزم و خوشم

لب بر لبم بنه به نوازش دمی چو نی

تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم

                                                                                محمد حسین شهریار     

 

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

 

ناز کم کن که درین باغ بسی چون تو شکفت

 

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی

 

هیچ عاشق سخن سخت بمعشوق نگفت

 

***********

 

سخن عشق نه آنست که آید بزبان

 

ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفت

 

*********

 

اشک حافظ خرد و صبر بدریا انداخت

 

چکند سوز غم عشق نیارست نهفت

 

 

تقدیم به اونی که هنوزم دوستش دارم ، تا همیشه .